Ja maar

Charlotte Grips

Doelen voor 2013: baan afronden en volledig zelfstandig als fotograaf werkzaam zijn…..
Resultaat tot nu toe: nog steeds werkzaam in andere baan die me eigenlijk dusdanig veel tijd kost dat ik het bijna niet meer kan combineren met het fotograferen waar ik steeds meer opdrachten voor krijg.

Vragen: Kan ik in deze tijd mijn baan wel opzeggen, is dit wel verstandig? Blijven er het komende jaar nog zo veel opdrachten komen? Hoe kan ik er meer krijgen, zodat ik wel mijn baan op kan zeggen? Hoe krijg ik meer continuïteit in mijn werk en mag ik dat wel verwachten? Moet ik mijn doelen bijstellen en realistischer zijn?

En zo ga ik het laatste kwartaal van 2013 in. De Troonrede is geweest, Algemene Beschouwingen en al met al mag ik nog steeds niet klagen. Ik heb fijn te werken, met het mooiste werk wat er is, maar ik wil meer. En daar zit nu het grootste probleem. Ik maak geen reclame voor mijn bedrijf, adverteer niet, maar heb het van mond tot mond reclame en zo nu en dan eens een kaartje uitdelen. Stel je nou voor dat ik wel reclame zou maken, zou dat dan nog meer werk opleveren? Ik vind het ook zo lastig om een mooi en goed portfolio op te bouwen, voor de ene klant heb je portretten nodig en voor de andere opdrachtgever een serie bedrijfsopnames.

Geld maakt een beetje gelukkig

Charlotte Grips

Waar ik mezelf de laatste tijd op betrap is dat ik bij het aanvaarden van sommige opdrachten, ik direct in gedachten bereken hoeveel tijd ik kwijt ben aan werk en de opdracht uiteindelijk opzal leveren.

Een aantal jaren gelden ben ik gaan fotograferen, omdat ik het fijn vind om mooie beelden te maken. Ook vind ik het heel fijn om te fotograferen voor anderen. Ik werd op een gegeven moment regelmatig gevraagd om een opdracht te doen, dat ik me heb laten inschrijven en er ook geld voor ben gaan vragen. De eeuwige discussie over amateur, en professioneel fotograaf was geopend. Ben je amateur omdat je geen geld vraagt en per definitie een pro omdat je een rekening stuurt? Ook werd ik er op geattendeerd dat ik goede prijzen af moet geven, omdat ik anders of mezelf “uit de markt” prijs of andere fotografen in een raar daglicht zou zetten.

Ik denk dat ik een goed uurtarief heb, waar mijn opdrachtgevers en klanten een mooi “product” voor krijgen. Dat betekent dat vandaag de dag, het maken van foto’s voor mij ook een inkomen is en omdat ik toch uiteindelijk zelfstandig wil rondkomen moet ik mijn inkomen uit de fotografie vergroten.

Toch ik wil mijn eigen inbreng en creativiteit niet uit het oog verliezen, wat ik een lastige keuze vind, toch professioneel ten opzichte van je opdrachtgever, maar ook je eigen ideeën blijven volgen.

Ook ik vind het fijn om een nieuwe camera te kopen en heb onlangs mijn studio uitgebreid, ja het is wel fijn om te verdienen met het werk wat je het allerliefst doet. Dus doe ik het op mijn manier en ben er dan toch tevreden mee. Geld maakt (een beetje) gelukkig.

Werk met plezier!

Charlotte Grips

De kneepjes van het kweken

Daphne Doemges-Engelen

Een moestuin lijkt tegenwoordig wel een hip accessoire. Als je een beetje mee wilt doen in de ecotrend, dan wroet en scharrel je rond op je eigen lapje. En ja. ik heb er ook een. Niet om hip te zijn, maar omdat het nu kan, qua tijd (soms) en plek (veel). Overigens hebben mijn buren hier op het Brabantse platteland al jaren een moestuin, lang voor er sprake was van enige modegril.

Al snel leer ik dat succesvol moestuinieren niet alleen hard werken is, maar ook een kwestie van geduldig wachten. In mijn rijkelijke fantasie groeit de bosui tot het dak van het kweekkasje, maar zo snel gaat het niet. Ik kijk de zaailingen groot. En ja, na een paar weken heb ik sprietjes die in sterk uitvergrootte vorm wel eens een echte bosui zouden kunnen worden. Wat volgt is de transfer van kweekkastje naar volle grond. Open en bloot voor weersinvloeden en dieren die azen op de nog schamele plantjes.

In de moestuin kom je een heel eind met ondernemersvaardigheden als goed plannen, schouders eronder zetten en vooruit denken. Zelfs netwerken is in deze ‘business’ niet vreemd: mijn buurman de moestuinveteraan gaat vol voor exoten als de peperplant, die hij trots deelt. Net als in het ondernemerschap is het ook hier; je gunt elkaar wat.

Herrie in het bedrijf ( Positionering op tv)

Fennard Drenth

Herman den Blijker in beeld, Herrie in het Hotel.
Ik ga er even lekker voor zitten want die Herman brengt het altijd zo leuk. Aangezien ik vaak bedrijven adviseer op het gebied van marketing voel ik raakvlakken met Herman. Al was het maar vanwege onze ‘bierbuik’, beter bekend als ‘de horecaspoiler’.

Analyse
Al probeert Herman zich rustig te houden en nog niet teveel over de oplossing te vertellen, veel analyse heeft hij niet nodig. Hij loopt even een rondje door de zaak, bestelt iets te eten, praat wat over de financiële gang van zaken en je ziet dat hij op zijn tong moet bijten om niet alle ideeën binnen een paar minuten uit te spreken. Het programma heeft er niets aan dat heel de truc van Herman in ca. 15 minuten uitgevoerd is, dus even geduld bewaren voor hij los mag.

Advies voor de ondernemer
Korte samenvatting van Hermans adviezen: de ondernemer heeft zitten dutten, te vaak de zaak op een doodlopend spoor gezet. KISS: Keep It Simple, Stupid! Dus terug naar verse producten, minder gerechten op de kaart, wat simpele marketing en zorgen dat je website vindbaar is. Besparen op inkoop en minder voorraad leveren een hogere marge.
Wat je verkoopt en niet uitgeeft, is winst!

Bedrijfsblindheid
Zijn die eigenaren nu zo dom dat ze dat zelf niet in de gaten hebben? Dat zullen ongetwijfeld de meeste kijkers zich hebben afgevraagd. Één van de mooiste voorbeelden van bedrijfsblindheid: zelf niet meer zien wat je fout doet. Geloof me, al die eigenaren hebben er last van. Sterker nog, nagenoeg iedereen heeft er last van. Zowel ondernemers als werknemers.